Odmiana Early Black
koniec sierpnia
Wyróżnia się bardzo wczesnym terminem owocowania. Owoce są nieduże, gruszkowate, o ciemnoczerwonej, błyszczącej skórce.
W skrócie Sezon na żurawinę trwa jesienią, od końca września do początku listopada, a najsmaczniejsze owoce zbiera się po pierwszym przymrozku.
Żurawina błotna jest rodzimą krzewinką, którą dawniej zbierano jak grzyby czy borówki, szczególnie w lasach Kaszub. Można ją też znaleźć na podmokłych terenach i torfowiskach Podkarpacia, Lubelszczyzny, Pojezierza i Mazur. W uprawie są wyłącznie odmiany żurawiny wielkoowocowej, pochodzącej z Ameryki Północnej, o owocach średnicy od 1 do 2 cm.
Termin dojrzewania owoców jest dość rozciągnięty w czasie i zależy od odmiany oraz warunków pogodowych w danym roku. Surowe owoce są cierpkie, dlatego przeznacza się je głównie na przetwory.
Spis treści
Żurawina osiąga dojrzałość zbiorczą od końca września do początku listopada. Odmiany wczesne dojrzewają od końca września, a późniejsze w październiku.
koniec sierpnia
Wyróżnia się bardzo wczesnym terminem owocowania. Owoce są nieduże, gruszkowate, o ciemnoczerwonej, błyszczącej skórce.
od końca września
O dojrzałości zbiorczej owoców świadczy silne wybarwienie skórki.
październik
Należą do nich McFarlin, świetna na przetwory, i Howes, której owoce najlepiej znoszą przechowywanie.
początek listopada
Owoce można zbierać aż do pierwszych przymrozków.
po przemrożeniu
Jadalne owoce rodzimej żurawiny uzyskują najlepszy smak po przemrożeniu. Są znacznie mniejsze niż u żurawiny wielkoowocowej.
W sklepach żurawinę najprościej znaleźć suszoną albo mrożoną. Przetwory łatwo zrobić samemu, bo dzięki pektynom szybko osiągają pożądaną gęstość.
Jesień to czas na zbiór żurawiny. Owoce osiągają dojrzałość zbiorczą od końca września do początku listopada.
Żurawinę można zbierać aż do pierwszych przymrozków. Dojrzałość zbiorczą owoce mogą osiągać jeszcze na początku listopada.
Lekkie przymrożenie pozbawia owoce goryczy.
Źródła nie są zgodne: w jednym artykule Poradnika Ogrodniczego dojrzałe owoce są jadalne na surowo, ale cierpkie, wręcz gorzkie, a w innym nie nadają się do spożycia na surowo. Dlatego trafiają głównie do przetworów.
Błotna to rodzima krzewinka, a wielkoowocowa występuje naturalnie na mokradłach Ameryki Północnej i ma znacznie większe owoce. Uprawia się wyłącznie tę drugą.