Czerwone ogonki
Tak, ale
Są najsłodsze i najłagodniejsze na surowo. Jedz je okazjonalnie i w małej porcji ze względu na szczawiany.
Czy można jeść rabarbar na surowo?
Tak, ale Tak, ale tylko ogonki rabarbaru i w małych ilościach, bo zawierają dużo kwasu szczawiowego; liści rabarbaru nie jedz nigdy.
Ogonki rabarbaru można jeść na surowo, na przykład z cukrem, ale tylko okazjonalnie i w małej porcji. Jadalną częścią rośliny są wyłącznie ogonki liściowe, a nie liście.
Rabarbar zawiera dużo kwasu szczawiowego, około 570 do 1900 mg szczawianów w 100 g, a najwięcej mają go liście. Nadmiar szczawianów sprzyja kamicy nerkowej i utrudnia przyswajanie wapnia i magnezu. Gotowanie lub pieczenie może zmniejszyć ich ilość nawet o połowę, pod warunkiem że wylejesz wodę z gotowania.
Na surowo najłagodniejsze są czerwone ogonki, bo są najsłodsze. Pokrój je cienko i podaj z jogurtem, twarożkiem albo w surówce z marchewką.
Spis treści
Jak jeść rabarbar na surowo
Na surowo nadają się tylko ogonki liściowe, czyli łodygi rabarbaru. Czerwone są słodsze od zielonych, a oba rodzaje mają sporo szczawianów. Blaszek liściowych nie jedz ani na surowo, ani po ugotowaniu, bo to najbogatsza w kwas szczawiowy część rośliny.
Zielone ogonki
Tak, ale
Są jadalne, ale bardziej kwaśne. Na surowo lepiej sprawdzą się drobno pokrojone w surówce niż jedzone solo.
Liście rabarbaru
Nie
Liście mają najwięcej kwasu szczawiowego i mogą wywołać zatrucie z wymiotami i biegunką. Odetnij je i wyrzuć.
Rabarbar gotowany lub pieczony
Tak
Obróbka cieplna z odlaniem wody zmniejsza ilość szczawianów nawet o połowę. To lepszy wybór przy większych porcjach.
Jak przygotować rabarbar do jedzenia na surowo
- Odetnij całą blaszkę liściową i dolny koniec ogonka.
- Umyj ogonki pod bieżącą wodą.
- Wybierz na surowo czerwone, najsłodsze ogonki.
- Pokrój je w bardzo cienkie plasterki albo zetrzyj na tarce.
- Połącz z produktem bogatym w wapń, na przykład jogurtem, kefirem lub twarożkiem, i podaj od razu.
Na co uważać, jedząc rabarbar na surowo
Najważniejsza przy surowym rabarbarze jest ilość. Kwas szczawiowy wiąże wapń i magnez, a w nadmiarze sprzyja kamicy szczawianowej. Mała porcja ogonków u zdrowej osoby nie jest problemem, ale niektóre grupy powinny rabarbar ograniczać.
- Nigdy nie jedz liści rabarbaru; mogą wywołać zatrucie z wymiotami, biegunką, bólem gardła i brzucha.
- Osoby z kamicą szczawianową powinny unikać rabarbaru, także gotowanego.
- Dzieci i kobiety w ciąży powinny ograniczać rabarbar, bo kwas szczawiowy obniża przyswajanie wapnia i magnezu.
- Rabarbar jest wymieniany wśród produktów niewskazanych w diecie przy osteoporozie.
- Łączenie rabarbaru z nabiałem ogranicza wchłanianie szczawianów, bo ich sole z wapniem nie wchłaniają się z przewodu pokarmowego.
Porady
- Na wiosenny deser dla dwojga pokrój cienko czerwony rabarbar, posyp odrobiną cukru i podaj z gęstym jogurtem.
- W surówce z marchewki kilka plasterków surowego rabarbaru zastąpi sok z cytryny.
- Rabarbar najlepiej kupować od kwietnia do czerwca, gdy ogonki są młode i soczyste.
- Jeśli masz ochotę na większą porcję rabarbaru, upiecz go lub ugotuj kompot i wylej część wody z gotowania.
Najczęstsze pytania
Czy rabarbar można jeść na surowo?
Tak, ale tylko ogonki i w małej ilości, na przykład z cukrem. Rabarbar ma dużo kwasu szczawiowego, a liści nie wolno jeść wcale.
Czy surowy rabarbar szkodzi?
W małej porcji u zdrowej osoby zwykle nie. W nadmiarze kwas szczawiowy sprzyja kamicy nerkowej i utrudnia przyswajanie wapnia i magnezu.
Czy liście rabarbaru są trujące?
Tak, liście mają najwięcej kwasu szczawiowego i mogą wywołać zatrucie z wymiotami i biegunką. Zawsze je odcinaj.
Kto nie powinien jeść surowego rabarbaru?
Osoby z kamicą szczawianową powinny go unikać, a dzieci i kobiety w ciąży ograniczać. Nie jest też wskazany przy osteoporozie.
Jak zmniejszyć ilość szczawianów w rabarbarze?
Ugotuj lub upiecz rabarbar i wylej wodę z gotowania; szczawianów może być wtedy nawet o połowę mniej. Pomaga też łączenie go z nabiałem.
Który rabarbar jest najlepszy na surowo?
Czerwone ogonki, bo są najsłodsze. Zielone są bardziej kwaśne.
