Surówka z jabłkiem
Zetrzyj seler na drobnych oczkach z kwaśnym jabłkiem, dodaj rodzynki lub orzechy i wymieszaj z jogurtem albo majonezem.
Seler korzeniowy to odmiana selera zwyczajnego uprawiana dla grubej, kulistej bulwy, która tworzy się z nasady łodygi i korzenia. Jego dziki przodek rośnie na nadmorskich łąkach i solniskach Europy i Azji, a sam seler jest uprawiany od ponad 2000 lat. Z tego samego gatunku pochodzą seler naciowy i liściasty.
W Polsce seler to podstawa włoszczyzny. Zbiera się go od września do listopada, a dzięki dobrej trwałości w przechowalniach leży w sklepach przez cały rok. Młode selery z zieloną natką pojawiają się już latem.
Spis treści
Seler korzeniowy nadaje się do jedzenia na surowo i po każdej obróbce cieplnej. Na surowo ściera się go drobno i od razu skrapia cytryną, bo szybko ciemnieje. Gotowany łagodnieje i robi się miękki, a pieczony lub smażony karmelizuje się i nabiera słodyczy. Liście młodego selera też są jadalne i służą jako przyprawa do zup.
Zetrzyj seler na drobnych oczkach z kwaśnym jabłkiem, dodaj rodzynki lub orzechy i wymieszaj z jogurtem albo majonezem.
Kawałek selera z marchewką i pietruszką buduje smak bulionu, a zmiksowany z ziemniakami daje gładki krem z selera.
Ugotowany seler zmiksuj z masłem i odrobiną śmietanki. Takie puree świetnie pasuje do dorsza, kaczki czy steku.
Plastry grubości 1 cm obgotuj kilka minut, obtocz w jajku i bułce tartej i usmaż na złoto jak schabowe.
Paski selera skrop oliwą, posól i piecz, aż się zrumienią, a cała bulwa pieczona w folii ma miękki, słodkawy środek.
Surowy seler korzeniowy jest chrupki, soczysty i wyraźnie aromatyczny: ziołowy, lekko pieprzny i gorzkawy, z nutą przypominającą natkę pietruszki i seler naciowy. Po ugotowaniu łagodnieje, staje się kremowy i nabiera słodkawego, orzechowego posmaku. Pieczony karmelizuje się i zyskuje głębię podobną do pieczonych orzechów i ziemniaków. Wiele osób, które nie lubią go na surowo, akceptuje go w puree.
Intensywny, ziołowy i charakterystyczny, to on nadaje rosołowi typowy zapach.
Lekka, wyczuwalna na surowo, znika po ugotowaniu i pieczeniu.
Pojawia się po obróbce cieplnej, najmocniej w pieczonym selerze.
Na surowo twarda i chrupiąca, po ugotowaniu miękka i kremowa, podobna do ziemniaka.
Seler ma twardą, pomarszczoną skórę z licznymi zagłębieniami i korzonkami, w których zbiera się ziemia. Zwykła obieraczka radzi sobie tylko z młodymi bulwami, dlatego starszy seler najwygodniej obrać dużym nożem na desce. Licz się z tym, że stracisz około ćwierci bulwy.
Tak, surowy seler je się drobno starty w surówkach lub pokrojony w cienkie słupki. Skrop go cytryną, żeby nie ściemniał i złagodniał.
Seler korzeniowy smakuje ziołowo i lekko pieprznie, a po ugotowaniu słodko i orzechowo. Seler naciowy jest łagodniejszy, bardziej wodnisty i chrupiący.
Odetnij oba końce, postaw bulwę na desce i ścinaj skórę nożem z góry na dół. To szybsze niż obieraczka i dokładniej usuwa zagłębienia.
Tak, liście selera korzeniowego są jadalne i bardzo aromatyczne. Dodaje się je do rosołu i zup albo suszy jako przyprawę.
Połącz go z czymś słodkim lub tłustym: jabłkiem w surówce, masłem w puree albo oliwą przy pieczeniu. Wtedy jego ostry aromat łagodnieje.