Surówka na surowo
Starty na tarce topinambur połącz z jabłkiem, orzechami i odrobiną miodu. Wnosi do surówki chrupkość i lekko orzechowy smak.
Topinambur, nazywany też słonecznikiem bulwiastym albo karczochem jerozolimskim, to roślina z rodziny astrowatych, krewna słonecznika i cykorii. Jadalne są jego guzowate bulwy o jasnobrązowej lub różowawej skórce, kształtem przypominające korzeń imbiru. Pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie uprawiali go Indianie, a do Polski dotarł w XVIII wieku.
Przez długi czas był zapomniany, bo wyparły go ziemniaki, ale dziś wraca na targi i do sklepów ze zdrową żywnością. Bulwy zbiera się od października do pierwszych przymrozków oraz wczesną wiosną. W Polsce spotkasz dwie cenione odmiany: białą Albik o maczugowatych bulwach i fioletową Rubik o nieregularnym kształcie.
Spis treści
Topinambur przyrządzasz podobnie jak ziemniaki czy pasternak, tylko gotujesz go nieco krócej, żeby się nie rozpadł. Świetnie sprawdza się pieczony, smażony, duszony i zmiksowany na krem. Młode bulwy o cienkiej skórce możesz jeść na surowo, pokrojone w plasterki albo starte na tarce. W daniach głównych z powodzeniem zastępuje ziemniaki, a w kuchni włoskiej trafia nawet do risotto z parmezanem.
Starty na tarce topinambur połącz z jabłkiem, orzechami i odrobiną miodu. Wnosi do surówki chrupkość i lekko orzechowy smak.
Ugotowane bulwy zmiksuj z bulionem warzywnym na gładki krem. Dobrze smakuje z kminem rzymskim, sezamem albo chrzanem.
Kawałki lub całe bulwy piecz w 180°C około 40 minut z oliwą, tymiankiem i czosnkiem. Pieczenie wydobywa z nich naturalną słodycz.
Ugotowany w osolonej wodzie i zmiksowany z masłem zastąpi puree ziemniaczane przy rybie lub mięsie.
Słupki usmażone w głębokim oleju to frytki o wyraźniejszym smaku niż ziemniaczane. Cienkie plasterki wysuszone w piekarniku zamienią się w chipsy.
Nieobrane bulwy zalane solanką w słoiku ukiszą się w kilka dni.
Topinambur ma delikatny, słodkawy smak z wyraźną nutą orzechową, dlatego często porównuje się go do połączenia ziemniaka z orzechami. Kremowobiały miąższ po ugotowaniu robi się miękki jak ziemniak, ale smakuje wyraźniej i ciekawiej. Łagodny charakter sprawia, że dobrze znosi zarówno masło i zioła, jak i ostrzejsze dodatki, na przykład chrzan albo kmin rzymski.
Subtelna i przyjemna, najmocniej wyczuwalna po upieczeniu, gdy bulwy lekko się karmelizują.
Surowe bulwy są twarde, soczyste i wyraźnie chrupiące, dlatego dobrze sprawdzają się w surówkach i na kanapkach.
Ugotowany łatwo rozgniata się widelcem i daje aksamitne puree bez grudek.
Topinambur nie zawsze trzeba obierać: młode bulwy wystarczy dokładnie wyszorować szczoteczką, a najwięcej wartościowych składników kryje się tuż pod skórką. Jeśli chcesz go obrać, rób to cienko, a obrane kawałki od razu wkładaj do zakwaszonej wody, bo miąższ szybko ciemnieje na powietrzu.
Topinambur to bulwa byliny Helianthus tuberosus, uprawianej zwykle jako roślina jednoroczna. Bulwy powstają na końcach podziemnych rozłogów i mają kształt elipsoidalny lub gruszkowaty, a w smaku są soczyste, lekko słodkawe i dość oryginalne.
Tak, najlepiej nadają się do tego młode bulwy o delikatnej skórce, cienko pokrojone albo starte. Surowy topinambur bywa też dodawany do herbaty zamiast cytryny.
Po kilku dniach w solance topinambur zachowuje chrupkość, a do swojej orzechowej słodyczy dokłada kwaskowaty smak kiszonki. Kiszony podaje się jak ogórki, jako dodatek do kanapek i obiadu.
Nie trzeba. Wystarczy dokładnie wyszorować skórkę, która po ugotowaniu lub upieczeniu jest miękka i jadalna.
Topinambur kupisz jesienią i zimą na targach, w sklepach ze zdrową żywnością i w większych marketach. Wciąż bywa trudniej dostępny i droższy od ziemniaków.
Bulwy zawierają dużo inuliny, około 16 g na 100 g, a przy większej porcji może ona powodować wzdęcia. Dlatego lepiej zaczynać od niewielkich ilości.