Na ryżu
Wymieszane natto połóż na gorącym ryżu i posyp szczypiorkiem lub dymką. To podstawowe japońskie śniadanie.
Natto to tradycyjna japońska potrawa z całych ziaren soi, które po namoczeniu i ugotowaniu na parze fermentują z bakterią Bacillus subtilis var. natto. Legenda łączy jego powstanie z samurajem Minamoto no Yoshiie i ugotowaną soją dla koni, która przypadkiem sfermentowała w słomianych workach. Natto jest najpopularniejsze we wschodniej Japonii, zwłaszcza w regionie Kantō, Tōhoku i na Hokkaido.
W Polsce kupisz je w sklepach azjatyckich i internetowych, najczęściej mrożone. Fabryczne natto pakuje się w małe pojemniczki po 40 do 50 gramów, zwykle po dwa lub trzy w opakowaniu, z saszetkami sosu i musztardy. Jedno pudełeczko to porcja na małą miskę ryżu.
Natto podaje się na zimno lub w temperaturze pokojowej, nie gotuje się go. Przed jedzeniem trzeba je dokładnie wymieszać z dołączonym sosem, co wytwarza charakterystyczne lepkie nitki. Klasyczne podanie to natto gohan, czyli natto na ryżu, posypane dymką. Dodaje się je też do sushi, zupy miso, omletu tamagoyaki, okonomiyaki, a nawet do tostów i spaghetti.
Wymieszane natto połóż na gorącym ryżu i posyp szczypiorkiem lub dymką. To podstawowe japońskie śniadanie.
Kwaśne i pikantne kimchi dobrze równoważy intensywny smak natto i łagodzi jego zapach.
Natto zawija się w ryż i nori jako cienkie rolki. To jedno z typowych sushi w japońskich domach.
Żółtko wymieszane z natto sprawia, że masa jest łagodniejsza i bardziej kremowa.
Rozłóż wymieszane natto na chrupiącym toście. W Japonii natto toast to jedna z odmian śniadaniowych.
Dla osób, którym przeszkadza zapach i lepkość, powstały wersje suszone i smażone, mniej kleiste i łagodniejsze.
Natto to smak, do którego trzeba się przyzwyczaić. Ma mocny, ostry zapach, porównywany do dojrzałego, pikantnego sera, a przy zbyt długiej fermentacji nawet do amoniaku. W smaku jest słone, orzechowe i wyraźnie umami, podobnie jak sos sojowy lub miso. Największym wyzwaniem jest tekstura: miękkie ziarna oblepia śliska, kleista maź, która ciągnie się jak roztopiony ser. W ankiecie w Japonii większość badanych uznała jednak jego smak za przyjemny.
Ostry i intensywny, za który odpowiadają diacetyl i pirazyny powstające w czasie fermentacji.
Fermentacja wytwarza kwas glutaminowy, dlatego natto ma głęboki, bulionowy smak.
Miękkie ziarna w kleistej, śluzowatej otoczce, która po zamieszaniu tworzy długie nitki.
W tle czuć łagodną, orzechową nutę gotowanej soi.
Zapachem dojrzały ser pleśniowy, smakiem miso i sos sojowy, a lepkością roztopioną mozzarellę.
Natto jest słone, orzechowe i bardzo umami, z ostrym zapachem podobnym do dojrzałego sera. Wiele osób zniechęca na początku jego kleista, ciągnąca się konsystencja.
Zacznij od małej porcji na ryżu, z dużą ilością sosu, musztardy i dymki. Możesz też wymieszać natto z żółtkiem albo kimchi, co łagodzi smak i zapach.
Nie, natto je się na zimno, prosto z opakowania po wymieszaniu. Można je jednak dodawać do ciepłych dań, na przykład zupy miso czy omletu.
Lepkie nitki to efekt fermentacji soi przez bakterię Bacillus subtilis var. natto. Im dłużej mieszasz, tym jest ich więcej.
Ma bardzo wyrazisty zapach, porównywany do dojrzałego sera. Zapach amoniaku oznacza, że natto przefermentowało i jest już stare.