Grillowane plastry
Grube plastry posmaruj pędzelkiem oliwą z obu stron i grilluj do miękkości, a na koniec posyp czosnkiem i ziołami.
Bakłażan, zwany też oberżyną albo gruszką miłosną, to owoc rośliny z rodziny psiankowatych, spokrewnionej z pomidorem i ziemniakiem, choć w kuchni traktuje się go jak warzywo. Dawniej znano go tylko w Indiach, Chinach, na Bliskim Wschodzie i w Afryce, a do Europy trafił przez Hiszpanię.
W Polsce najpopularniejsza jest odmiana fioletowa o lśniącej skórce, ale istnieją też bakłażany białe, żółte, pomarańczowe i marmurkowe. Kupisz je przez cały rok, choć najsmaczniejsze okazy trafiają do sklepów od czerwca do września.
Bakłażana je się po obróbce cieplnej, która zamienia twardy, gąbczasty miąższ w miękki i kremowy. Najlepiej sprawdza się zapiekany, pieczony, duszony albo grillowany, bo smażony w głębokim tłuszczu wchłania go bardzo dużo i robi się ciężki. W kuchniach śródziemnomorskich i bliskowschodnich bywa głównym składnikiem dania, a u nas najczęściej trafia do zapiekanek i na grilla.
Grube plastry posmaruj pędzelkiem oliwą z obu stron i grilluj do miękkości, a na koniec posyp czosnkiem i ziołami.
Połówki nadziej mięsem mielonym, kaszą z kurkami albo warzywami i zapiecz z mozzarellą lub ricottą.
Upieczony miąższ zmiksowany z czosnkiem, oliwą i tahini to arabski dip do pieczywa, tortilli i surowych warzyw.
Warstwy bakłażana z sosem pomidorowym i parmezanem zapiekane po włosku albo z mięsem po grecku.
Kostki bakłażana duszone z papryką, cukinią i pomidorami chłoną sos i stają się miękkie i aksamitne.
Plastry obtoczone w jajku i bułce tartej smaży się na złoto jak schabowe i odsącza na ręczniku papierowym.
Surowy bakłażan jest cierpki, gąbczasty i lekko gorzki, ale pod wpływem temperatury zmienia się nie do poznania. Po upieczeniu staje się łagodny, głęboki w smaku, z delikatną goryczką w tle. Sam z siebie ma mało wyrazisty aromat, dlatego chłonie oliwę, czosnek, zioła i sosy, a o smaku dania decydują głównie dodatki. Włoskie odmiany uchodzą za łagodniejsze i lekko słodkie.
Delikatna i szlachetna w dobrze upieczonym miąższu, za to wyraźna i cierpka w surowym.
Po upieczeniu kremowa i mięsista, dlatego bakłażan często zastępuje mięso w daniach wegetariańskich.
Grillowany lub opalany nad ogniem nabiera dymnego posmaku, który dobrze czuć w paście z bakłażana.
Skórka bakłażana jest cienka i jadalna, podobnie jak drobne nasiona, więc do grillowania, zapiekanek i leczo nie trzeba go obierać. Obiera się go do past, kremów i puree, w których skórka psułaby gładką konsystencję. Surowego obierzesz obieraczką, ale łatwiej upiec go w całości i wybrać miąższ łyżką.
Lepiej nie. Surowy bakłażan jest gorzki i cierpki, a do tego zawiera solaninę, która rozkłada się dopiero pod wpływem wysokiej temperatury.
Pokrojone plastry posyp obficie solą i odstaw na około 30 minut, a potem spłucz zimną wodą i osusz. Bakłażan puści gorzki sok, będzie bardziej zwarty i wchłonie mniej tłuszczu; pamiętaj tylko, żeby mniej solić potrawę.
Nie, drobne nasiona są miękkie i jadalne, je się je razem z miąższem. Ich lekka gorycz pochodzi z alkaloidów pokrewnych tym z tytoniu, ale w gotowej potrawie jest ledwo wyczuwalna.
Najlepiej komponuje się z pomidorami, papryką, cukinią, czosnkiem i ziołami, a także z mięsem mielonym, serami i gęstymi sosami. W kuchni arabskiej podaje się go z pastą tahini i pieczywem.